Ongeveer een maand geleden had ik bezoek van twee zeer goede vriendinnen, Sanne en Fran. Ik had ze wel al gezien met Kerstmis maar het was heel lang geleden dat we nog eens een keer met ons drie samen geweest waren. Ik had echt niet beseft hoeveel ik ze gemist had en hoeveel plezier ik met hen heb. Ze zijn eerst hier in Thessaloniki geweest en daarna ben ik samen met Fran naar Bologna geweest. Het leek me eens een leuk idee om te zien hoe ze het hier vonden en daarom heb ik hen elk gevraagd of ze een blogbericht wilden schrijven. Hieronder volgen Sanne haar eerste dagen in Griekenland:
Donderdag de 29e, na een uur vertraging -Grrr Italianen he… = grapje, zo erg zijn ze niet- kom ik rond half vijf aan in de luchthaven Thessaloniki. Gezien Fran iets later zou landen, heb ik haar opgewacht en hebben we daarna samen op Elke gewacht (t’is al ne Griek in hart en nieren). Ik was blij ze te zien! Elke alleen maar omdat ik anders niet zou weten waar naartoe te gaan. Ge hebt ze af en toe toch nodig he… Die avond zelf heeft Elke ons meegenomen naar een taverna waar we zooooo lekker ge-eten hebben. Het Grieks eten is super goed, wel zwaar en vettig, maar aan diëten denken we niet op vakantie. En honger had ik – mijn maag gromde zoals hamster turbo - en die honger zou de volgende dagen niet over gaan. Fran en Elke zullen het geweten hebben. De avond was nog lang niet gedaan toen we op cafe gingen. Naar mijn aanvoelen was het de leukste avond van onze vakantie. Dat was uiteraard te wijten aan de uitgelaten sfeer, alleen nog maar door Elke en Frankie terug te zien. Goed we zaten daar dus, Elke raadde ons een typisch drankje aan waarvan ik de naam vergeten ben, maar het was iets warm met honing en kaneel van 40°. Wantrouwig als ik was bestelde ik toch maar wat wijn waarop Elke zei dat ik er spijt van zou krijgen. En het is moeilijk om toe te geven, maar oké, voor die ene keer, Elke had gelijk. Het duurde niet lang voor dat een paar Griekse kerels met ons wilden praten. In dat opzicht hebben de Grieken toch wel wat gemeen met de Italianen, maar soit. Op een gegeven moment begon nen andere Elke dan nog uit te dagen en ja dat kon ze niet weigeren. De kookpot zal misschien nog van pas komen… Wat heb ik deze tijden gemist!
Vrijdag was het wakker worden met drie katers op een rij maar voor Elke de grootste, op verkenning door Thessaloniki. Elke had ons de universiteit eerst laten zien (waar we dan eerst nog goedkoop gegeten hebben) en vervolgens ben ik dan met Fran de stad in getrokken terwijl Elke les had.. Op het gemakske en een fruitsapke, want den drank lag nog op de maag. Toen de les van Elke gedaan was, kwam ze ons halen aan de Witte Toren om naar het archeologisch museum te gaan dat jammer genoeg gesloten was. Maar gelukkig heb ik (heel gedetailleerde) foto’s van hen gekregen later. Dan zijn we naar een burcht geklommen, door oude bouwvallige straatjes met veel krotten en straathonden – en katten - om boven met chips en (ja nog steeds) fruitsap te ‘picknicken’. Het verschil met Italië nu is groot : Griekenland is een heel mooi land qua omgeving, maar de stad (van steden kan ik nog niet echt spreken wegens gebrek aan ervaring) is vies en niet onderhouden. Uiteindelijk zijn we ’s avonds voor de tweede keer in een taverne beland, maar ik was stikkapot. Het was gezellig.
Op zaterdag deden we een poging om de tombes van Filippus II en de koninklijke familie van Macedonië te bezoeken. De heenreis is vrij vlot verlopen. Eerst met de bus naar het station om daar een half uur wachten om vervolgens een bus te nemen naar Veroia om dan nog een uur te wachten om weer de bus naar Vergina te nemen. Hoe dan ook, een half uur voor sluitingstijd kwamen we uiteindelijk aan bij de tombes. We zijn er dan eerst snel snel door gegaan maar uiteindelijk hebben we er toch nog drie kwartier mogen rondlopen. Het was heel indrukwekkend, “toch niet iets dat ge elken dag ziet eh”. Ik vond het zeker de moeite erheen te gaan, ook al moesten we daarna nog vier uur wachten op een bus terug. Vier uur hadden we dus om ons te amuseren in een verlaten dorp dat leefde van dat beetje toerisme. Dus besloten we maar op zoek te gaan naar het paleis. “Waar is dat paleis?” Het paleis was niet toegankelijk wegens restauratiewerk, en daar kwamen we pas achter na een uur zoeken en twee bordjes voorbij te lopen die dat aangaven. Er bleven dus nog steeds drie uur over om te spenderen……… aan het aflopen van alle cafeetjes? Hoe dan ook, we zijn er ene gaan drinken en idealiter werd er ook nog voor ons betaald door een vreemde man compleet met een oranje pet die niet eens met ons wilde praten. Ideaal dus. Toen de bus maar niet kwam opdagen waren Elke en Fran zo gestressed als ik voor een examen. Maar geen paniek, de bus is er uiteindelijk toch gekomen. En gelukkig moesten we dan niet meer te lang wachten voor de bus van Veroia naar Thessaloniki en hadden we nog wat tijd op te ETEN. Ik vond het wel grappig dat de volgende bussen aangegeven werden met zo cijfertjes die omgewisseld moesten worden, geen elektronische bordjes. In Thessaloniki aangekomen, zijn we naar een traditioneel feestje geweest voor slechts € 5 all you can drink. En dat heeft Fran letterlijk opgenomen ;) De keukenpot zou dus weer van pas komen… Het was supergezellig. We zaten aan een tafel met een heleboel erasmusvrienden van Elke en er werd gedanst. Wederom een avond die ik niet zal vergeten.
Zondag dan maar weer een rustdag. We zijn naar Edessa getrokken en -na een uur zoeken- hebben we de waterval gevonden. Die was heel mooi! ’s Avonds zijn we ter afsluiter (voor mij dan toch, jammer genoeg) weer naar een taverne getrokken – en deze keer MET dessert – om te eindigen waar we begonnen zijn : het café met het lekkere drankje.
HET WAS GEWELDIG. BEDANKT ELKE EN FRAN!
