Een tijdje geleden ben ik opnieuw naar Meteora geweest. Het was immers al een tijdje geleden dat ik er voor de eerste keer geweest was en toen moest alles zo snel gaan omdat we maar een dikke twee uur hadden. Dus toen een vriendin van mij, Maria, voorstelde om nog eens terug te gaan, leek het me wel een goed idee. Aangezien Kas ook nog steeds op bezoek was - hij is hier in totaal wel even geweest -, werd het een tripje met drie. Op zaterdag hebben we tegen de late namiddag de bus genomen om na een keer over te stappen en vier uur later in het kleine dorpje Kasteraki aan te komen. Vreemd genoeg was het dorpje zo klein (zelfs nog kleiner dan Achel) en dus had ons hotel geen adres. Wat me dus een beetje doet afvragen hoe die mensen hun post dan ontvangen. Het goede was dat de vrouw van het hostel mij een soort van routebeschrijving had doorgegeven en dus vonden we alles vrij snel. Na een korte stop om alle spullen weg te leggen was het tijd om te gaan eten. We vonden een vrij gezellige taverna met een mooi uitzicht op de natuur. Lang leve het goede weer en de terrasjes hier in Griekenland. Na heel wat wijn en bloemen van de eigenaar, was het tijd om terug te keren naar ons bed. Of toch bijna, aangezien er een belangrijke voetbalmatch op tv was, werd er af en toe nog eens stil gevloekt en rondgesprongen terwijl ik probeerde te slapen!
De volgende morgen begon met het zoeken naar ontbijt en de taxi naar boven te nemen. De eerste twee kloosters lagen vrij dicht bijeen en vooral het eerste was toch wel de moeite. Grand Meteora is het eerste en grootste van de kloosters dat gebouwd is op deze rotsen en er zijn verschillende dingen om te bezichtigen. De rest van de kloosters zijn kleiner en slechts één van de zes is een klooster waar nonnen zitten. Het viel me wel op hoe mooi de kerken zijn in de kloosters, natuurlijk mochten er geen foto's getrokken worden maar het is echt wel de moeite om eens te doen. De hele weg naar beneden was indrukwekkend en het was echt de moeite om nog eens terug te gaan. Toen we in het dorpje waren waar de bus vertrok Kalambaka, moesten we vier uur wachten. Een tijd die werd gedood door te eten en te kaarten. Toevallig waren er ook een stel Noord-Amerikanen waarvan er twee terug mee naar Thessaoliniki moesten, een meisje en een jongen. Haar hostel was niet zover van mijn thuis dus ik dacht ik laat zien hoe ze daar naartoe moest gaan, maar al snel bleek het toch moeilijker te vinden dan gedacht. Uiteindelijk is ze er goed geraakt en kwamen we, moe en twee uur nadat de bus was aangekomen thuis.
