Meteora, opnieuw?

Een tijdje geleden ben ik opnieuw naar Meteora geweest. Het was immers al een tijdje geleden dat ik er voor de eerste keer geweest was en toen moest alles zo snel gaan omdat we maar een dikke twee uur hadden. Dus toen een vriendin van mij, Maria, voorstelde om nog eens terug te gaan, leek het me wel een goed idee. Aangezien Kas ook nog steeds op bezoek was - hij is hier in totaal wel even geweest -, werd het een tripje met drie. Op zaterdag hebben we tegen de late namiddag de bus genomen om na een keer over te stappen en vier uur later in het kleine dorpje Kasteraki aan te komen. Vreemd genoeg was het dorpje zo klein (zelfs nog kleiner dan Achel) en dus had ons hotel geen adres. Wat me dus een beetje doet afvragen hoe die mensen hun post dan ontvangen. Het goede was dat de vrouw van het hostel mij een soort van routebeschrijving had doorgegeven en dus vonden we alles vrij snel. Na een korte stop om alle spullen weg te leggen was het tijd om te gaan eten. We vonden een vrij gezellige taverna met een mooi uitzicht op de natuur. Lang leve het goede weer en de terrasjes hier in Griekenland. Na heel wat wijn en bloemen van de eigenaar, was het tijd om terug te keren naar ons bed. Of toch bijna, aangezien er een belangrijke voetbalmatch op tv was, werd er af en toe nog eens stil gevloekt en rondgesprongen terwijl ik probeerde te slapen! 

De volgende morgen begon met het zoeken naar ontbijt en de taxi naar boven te nemen. De eerste twee kloosters lagen vrij dicht bijeen en vooral het eerste was toch wel de moeite. Grand Meteora is het eerste en grootste van de kloosters dat gebouwd is op deze rotsen en er zijn verschillende dingen om te bezichtigen. De rest van de kloosters zijn kleiner en slechts één van de zes is een klooster waar nonnen zitten. Het viel me wel op hoe mooi de kerken zijn in de kloosters, natuurlijk mochten er geen foto's getrokken worden maar het is echt wel de moeite om eens te doen. De hele weg naar beneden was indrukwekkend en het was echt de moeite om nog eens terug te gaan. Toen we in het dorpje waren waar de bus vertrok Kalambaka, moesten we vier uur wachten. Een tijd die werd gedood door te eten en te kaarten. Toevallig waren er ook een stel Noord-Amerikanen waarvan er twee terug mee naar Thessaoliniki moesten, een meisje en een jongen. Haar hostel was niet zover van mijn thuis dus ik dacht ik laat zien hoe ze daar naartoe moest gaan, maar al snel bleek het toch moeilijker te vinden dan gedacht. Uiteindelijk is ze er goed geraakt en kwamen we, moe en twee uur nadat de bus was aangekomen thuis.

Nostalgie.

Terwijl ik dit schrijf, regent het buiten en besef ik dat mijn tijd hier bijna erop zit. Over een dikke drie weken ben ik weer thuis en is het Griekse avontuur afgelopen. Ik kan echt bijna niet geloven dat alles zo snel is omgegaan. Ik kan me nog goed herinneren toen ik hier eind September met een klein hartje en zonder iemand te kennen achterbleef. Ondertussen is er heel wat veranderd, maar het blijft toch heel moeilijk te vatten dat ik een jaar niet in Leuven gezeten heb. Mijn tijd in Griekenland is eerder surrealistisch geweest. Ik moet zeggen ik heb hier een paar fantastische mensen ontmoet, die ik hopelijk nog vaak zal terugzien. Maar hoe jammer ik het ook vind om alles hier achter te laten en na de zomer terug in Leuven te zitten, ik ben toch blij om eindelijk weer terug te kunnen en terug thuis te komen. Maar eerst ga ik nog van de laatste weken hier genieten!

Verkiezingen

Als ik met mensen van thuis spreek, vragen ze mij altijd of ik iets van de crisis merk hier. Dit is echter een vraag  waarop ik enkel dubbel kan antwoorden. Ja, omdat de meeste Griekse jongeren uit hun land wegwillen. Er is hier vrij weinig kans voor een student om een job te vinden. En dan zijn er natuurlijk nog de opstanden in het land, hoewel die nu minder talrijk geworden zijn. De ergste waren vooral toen ik pas aangekomen was, ik herinner mij nog goed hoe ik met ons mama door de winkelstraat aan het wandelen was en we opeens traangas in onze ogen kregen. Niet zo plezant. Maar over het algemeen is het de laatste tijd wel rustiger geweest en ik moet eerlijk toegeven dat de problemen zich vooral in Athene voordoen en het met momenten vooral heel onrustig kan zijn in de hoofdstad. Aan de andere kant dus nee, omdat ik hier vooral met andere buitenlanders contact heb. Ik weet dus niet veel af van hoe het nu tegoei zit met de Grieken en de crisis, alleen van wat mijn Griekse vrienden vertellen. Het gaat inderdaad moeilijk maar daar komt hopelijk vandaag verandering in. Het zijn immers zoals iedereen - die Google gebruikt - wel weet parlementaire verkiezingen in Griekenland. Hopelijk zal het een eerste stap zijn naar een betere tijd voor dit land.

Op bezoek bij Sanne (deel 3).

Nadat Fran vertrokken was, zijn Sanne en ik terug gaan slapen omdat de zaterdagavond toch vrij laat geworden was. Nadat we tegen de late ochtend opstonden, maakte Sanne een heel lekkere pasta met rode saus die "zo klaar is: heel lekker en heel simpel"! Daarna kwam Valérie, een vriendin van Sanne langs en waagde we een poging om San Michele in Bosco te bezoeken. Dit was een kerkje op één van de heuvels die de stad omringen en het uitzicht zou er volgens Sanne heel mooi zijn. Het enige probleem met het hele plan was: de regen. Gedurende mijn hele verblijf was het mooi weer in Italië alleen die dag niet en dus kwamen in de kerk nat aan en genoten van het mistige weekend. 's Avonds hebben we nog wat wijn gedronken en weer -wat anders- pasta met brocolli en zalm gegeten. Daarna zijn we nog iets gaan drinken met Sanne haar Italiaanse makkers ;).

Op mijn laatste dag hebben we de stad nog eens een beetje verkend en in het zonnetje gezeten op het Piazza Maggiore. Na nog wat rondgewandeld en een paar kerken bezocht te hebben, zijn we in één van de parken van het stad beland, waar Sanne haar Belgische vriendinnen zaten met een paar Italianen. Daar heb ik voor het eerst in maanden de Flair nog eens gelezen en hebben we een vrij intens spelletje van extreme frisbee gespeeld. In de avond zijn we nog een keer gaan eten en daarna weer op stap geweest met vrienden van Sanne. 

Dinsdag moest ik met pijn in het hart Sanne weer achterlaten maar toch niet na een laatste Italiaanse lekkernij gegeten te hebben en nog goed wat gelachen te hebben. Het vliegtuig zat enorm vol en toen ik in België aankwam was het alleen nog wachten op mijn ouders om naar huis te kunnen gaan. Ik was al even niet meer thuis geweest en het is toch fijn geweest om gewoon een week thuis te zijn: met ons mama wat gaan winkelen, af te spreken met vriendinnen en om naar Leuven te gaan om iedereen nog eens te zien. Als ik eerlijk moet zijn: ik wilde zelfs niet zo graag terug naar Griekenland. Maar nu ik hier ben, wil ik niet meer weg. Het is gek om te denken dat het over een zevental weken echt gedaan is. De laatste maanden zijn zo snel voorbij gegaan. Maar voorlopig heb ik hier nog wel even en ik zal vooral van het goede weer en mijn komend bezoek genieten! 

Sanne en Fran: dank u wel voor de leuke weken! Ik ben heel blij dat jullie effectief zijn afgekomen en dat ik nog eens in Italië ben geweest. Ik kijk al uit naar volgend jaar wanneer alles weer normaal gaat zijn! 

Sanne en Fran in Griekenland, deel 2.

Zoals uit het vorige blogbericht al moet bleek, heb ik dus een maand geleden bezoek gehad. Vorige keer vertelde Sanne wat ze van Griekenland vond en dit keer is het beurt aan Fran om het verhaal verder te zetten. Ik moet wel toegeven dat de titel niet klopt, want het is alleen Sanne en Fran en we zijn daarna ook naar Italië vertrokken!

Toen was het maandagochtend al weer veel te vroeg tijd voor Sanne om te vertrekken. Elke en ik, zo lief als we zijn, gingen mee tot aan de bushalte. We besloten het vanaf dan ook een beetje rustiger aan te doen. Diezelfde dag nog gingen we naar het Archeologisch museum van Thessaloniki. Elke nam de vraag van Sanne om veel foto’s te trekken nog al letterlijk. 3 u en 100 foto’s later konden we een ijsje gaan eten aan de zee. ’s Avonds trokken we met ons 2 gezellig naar een tapasbar en genoten we later van een film (Sanne had ons nogal uitgeput, zo blijkt).

De volgende dag moest er ook wel eens wat voor school gedaan worden, dus zette ik mijn eerste stappen in de Griekse universitaire bibliotheek en zelfs in een les, jawel in het nieuw-Grieks! Daarna hebben we lekker gekookt en heb ik Elke geïntroduceerd in My big fat Greek wedding.

Deze rustige dagen werden gevolgd door een uitstapje, deze keer naar Chalkidiki. Omdat dit zee en kusten zijn, hadden we mooi weer wel kunnen gebruiken. Helaas de Olympische goden waren ons niet goed gezind en na een uur op het strand gelegen te hebben, begon het te regenen en het bleef regenen. In het doodse dorpje (in de zomer levend met allemaal toeristen) vonden we een gezellig visrestaurantje, waar ik mijn Kalamares kreeg waar ik al heel de vakantie om had gezaagd! Op de terugweg maakte we nog even een stop aan een ander strand, waar we ons waagden aan een seriueze ahum rotsbeklimming. ’s Avonds gingen we heerlijk eten bij een Italiaanse vriend van Elke en we moeten Sanne nog gelijk geven: Zuiderse Italianen kunnen goed koken ;)

Donderdagochtend stonden er nog enkele dingen op het programma voor dat we het vliegtuig richting Sanne zouden pakken: de oude sites bezoeken, postkantoor zoeken, souvenirs zoeken en nog eens ne goeie gyros eten! In de namiddag trokken we naar de luchthaven om op een zo goed als leeg vliegtuig terecht te komen en slapen deden we! Aangekomen in Bologna zochten we de bus naar Ugo Bassi of nee toch maar het station (om Sanne nog te kunnen volgen!). Eenmaal op het appartement van Sanne kregen we Champagne en aardbeien MET slagroom. Na lang nadenken besloten we ginder te blijven. Monique (sannes flatgenoot) kookte heerlijke mosselen voor ons en nog meer lekkers uit. Ik kroop uitgeput in mijn bed en Sanne en Elke besloten om Bologna te gaan verkennen (die verhalen moet je aan hen vragen).

Tijdens de nachtelijke wandeling in de stad, nadat Fran was gaan slapen. De sfeer zat er duidelijk in! 

Vrijdag had Sanne weer een hele dag voor ons in het vizier. We vertrokken ’s morgens met de trein richting Rimini om daar de bus te pakken naar San Marino. Onder een stralende zon genoten we van de ministaat en van de burcht op verschillende rotsen. De vele foto’s die er getrokken zijn zeggen genoeg. Prometheus is er niets tegen ;) Daar kochten we ook 3 vriendschapsbandjes om onze vriendschap een –niet zo echte- bloedband te geven. Het was een mooie dag die al weer veel te snel gedaan was. ’s Avonds gingen we eten in en leuk restaurantje waar Elke eindelijk haar carpaccio kreeg en weer meer wijn. Terug thuis speelden we zeer boeiende en uiterst leerrijke spelletjes ahum. Elke en Sanne vielen al gauw in slaap terwijl ik nog klaarwakker lag (dat heb je als je met 3 in 1 bed slaapt...). 

De volgende dag geraakten we helaas iets minder makkelijk wakker. We gingen naar de winkel, waar Sanne volgens Elke en mij een iets te grote hoeveelheid wijn insloeg. We bezochten een van de due tori van 97.20 meter hoog (ben ik juist ;)) en hadden een prachtig uitzicht over de stad. 800 trappen later stonden we weer beneden en trakteerden we onszelf op een goed stuk pizza! Daarna stond het Archeologisch museum op ons te wachten, nadat we eerst een ijsje aten en in de zalige zon gingen zitten. Sanne wou ons nog meer uitputten en nam ons mee naar San Luca, een kerk (of was het astronomische toren ;)) op de top van een heuvel buiten de stad. Met ons drie op Bedevaart kwamen we 40 minuten later boven aan en we trakteerden onszelf op een goede fles witte bruisende wijn (Lekker hé, Sanne). Later gingen we voor een aperitivo en vulden ons bord meermaals met al het goede dat Italië te bieden heeft. Uitgeput gingen we naar huis, keken nog film en babbelden tot een kot in de nacht, helaas moest ik 2 uur later alweer opstaan. Gelukkig zorgde Elke voor een goed ontbijt zodat ik met een volle maag het vliegtuig in kon stappen! Italië vond het duidelijk jammer dat ons groepje weer moest splitsen want het weende, waardoor heel mijn valies doorweekt was. Uitgeput kwam ik terug thuis, maar ook zo voldaan dat ik terug bij Sanne en Elke was! Ik hoop dat het snel volgend jaar is,zodat we weer elke dag zot kunnen doen en elkaar kunnen plagen! Het was fantastisch!

Sanne en Fran in Griekenland, deel 1.

Ongeveer een maand geleden had ik bezoek van twee zeer goede vriendinnen, Sanne en Fran. Ik had ze wel al gezien met Kerstmis maar het was heel lang geleden dat we nog eens een keer met ons drie samen geweest waren. Ik had echt niet beseft hoeveel ik ze gemist had en hoeveel plezier ik met hen heb. Ze zijn eerst hier in Thessaloniki geweest en daarna ben ik samen met Fran naar Bologna geweest. Het leek me eens een leuk idee om te zien hoe ze het hier vonden en daarom heb ik hen elk gevraagd of ze een blogbericht wilden schrijven. Hieronder volgen Sanne haar eerste dagen in Griekenland:

Donderdag de 29e, na een uur vertraging -Grrr Italianen he… = grapje, zo erg zijn ze niet- kom ik rond half vijf aan in de luchthaven Thessaloniki. Gezien Fran iets later zou landen, heb ik haar opgewacht en hebben we daarna samen op Elke gewacht (t’is al ne Griek in hart en nieren). Ik was blij ze te zien! Elke alleen maar omdat ik anders niet zou weten waar naartoe te gaan. Ge hebt ze af en toe toch nodig he… Die avond zelf heeft Elke ons meegenomen naar een taverna waar we zooooo lekker ge-eten hebben. Het Grieks eten is super goed, wel zwaar en vettig, maar aan diëten denken we niet op vakantie. En honger had ik – mijn maag gromde zoals hamster turbo - en die honger zou de volgende dagen niet over gaan. Fran en Elke zullen het geweten hebben. De avond was nog lang niet gedaan toen we op cafe gingen. Naar mijn aanvoelen was het de leukste avond van onze vakantie. Dat was uiteraard te wijten aan de uitgelaten sfeer, alleen nog maar door Elke en Frankie terug te zien. Goed we zaten daar dus, Elke raadde ons een typisch drankje aan waarvan ik de naam vergeten ben, maar het was iets warm met honing en kaneel van 40°. Wantrouwig als ik was bestelde ik toch maar wat wijn waarop Elke zei dat ik er spijt van zou krijgen. En het is moeilijk om toe te geven, maar oké, voor die ene keer, Elke had gelijk. Het duurde niet lang voor dat een paar Griekse kerels met ons wilden praten. In dat opzicht hebben de Grieken toch wel wat gemeen met de Italianen, maar soit. Op een gegeven moment begon nen andere Elke dan nog uit te dagen en ja dat kon ze niet weigeren. De kookpot zal misschien nog van pas komen… Wat heb ik deze tijden gemist!

Vrijdag was het wakker worden met drie katers op een rij maar voor Elke de grootste, op verkenning door Thessaloniki. Elke had ons de universiteit eerst laten zien (waar we dan eerst nog goedkoop gegeten hebben) en vervolgens ben ik dan met Fran de stad in getrokken terwijl Elke les had.. Op het gemakske en een fruitsapke, want den drank lag nog op de maag. Toen de les van Elke gedaan was, kwam ze ons halen aan de Witte Toren om naar het archeologisch museum te gaan dat jammer genoeg gesloten was. Maar gelukkig heb ik (heel gedetailleerde) foto’s van hen gekregen later. Dan zijn we naar een burcht geklommen, door oude bouwvallige straatjes met veel krotten en straathonden – en katten - om boven met chips en (ja nog steeds) fruitsap te ‘picknicken’. Het verschil met Italië nu is groot : Griekenland is een heel mooi land qua omgeving, maar de stad (van steden kan ik nog niet echt spreken wegens gebrek aan ervaring) is vies en niet onderhouden. Uiteindelijk zijn we ’s avonds voor de tweede keer in een taverne beland, maar ik was stikkapot. Het was gezellig.

Op zaterdag deden we een poging om de tombes van Filippus II en de koninklijke familie van Macedonië te bezoeken. De heenreis is vrij vlot verlopen. Eerst met de bus naar het station om daar een half uur wachten om vervolgens een bus te nemen naar Veroia om dan nog een uur te wachten om weer de bus naar Vergina te nemen. Hoe dan ook, een half uur voor sluitingstijd kwamen we uiteindelijk aan bij de tombes. We zijn er dan eerst snel snel door gegaan maar uiteindelijk hebben we er toch nog drie kwartier mogen rondlopen. Het was heel indrukwekkend, “toch niet iets dat ge elken dag ziet eh”. Ik vond het zeker de moeite erheen te gaan, ook al moesten we daarna nog vier uur wachten op een bus terug. Vier uur hadden we dus om ons te amuseren in een verlaten dorp dat leefde van dat beetje toerisme. Dus besloten we maar op zoek te gaan naar het paleis. “Waar is dat paleis?” Het paleis was niet toegankelijk wegens restauratiewerk, en daar kwamen we pas achter na een uur zoeken en twee bordjes voorbij te lopen die dat aangaven. Er bleven dus nog steeds drie uur over om te spenderen……… aan het aflopen van alle cafeetjes? Hoe dan ook, we zijn er ene gaan drinken en idealiter werd er ook nog voor ons betaald door een vreemde man compleet met een oranje pet die niet eens met ons wilde praten. Ideaal dus. Toen de bus maar niet kwam opdagen waren Elke en Fran zo gestressed als ik voor een examen. Maar geen paniek, de bus is er uiteindelijk toch gekomen. En gelukkig moesten we dan niet meer te lang wachten voor de bus van Veroia naar Thessaloniki en hadden we nog wat tijd op te ETEN. Ik vond het wel grappig dat de volgende bussen aangegeven werden met zo cijfertjes die omgewisseld moesten worden, geen elektronische bordjes. In Thessaloniki aangekomen, zijn we naar een traditioneel feestje geweest voor slechts € 5 all you can drink. En dat heeft Fran letterlijk opgenomen ;) De keukenpot zou dus weer van pas komen… Het was supergezellig. We zaten aan een tafel met een heleboel erasmusvrienden van Elke en er werd gedanst. Wederom een avond die ik niet zal vergeten.

Zondag dan maar weer een rustdag. We zijn naar Edessa getrokken en -na een uur zoeken- hebben we de waterval gevonden. Die was heel mooi! ’s Avonds zijn we ter afsluiter (voor mij dan toch, jammer genoeg) weer naar een taverne getrokken – en deze keer MET dessert – om te eindigen waar we begonnen zijn : het café met het lekkere drankje.

HET WAS GEWELDIG. BEDANKT ELKE EN FRAN!